De decembermaand was intens. Mooi, creatief en vol ontmoetingen, maar ook gewoon heel veel. Met drie mini workshops op locatie, een kerstmarkt, een ouder & kind workshop, het afronden van het e-book over peutersnacks én het fulltime moederen, kwam alles tegelijk samen.
Achteraf gezien wist ik ergens al dat het te veel was. Dat er een moment van stilstand zou komen. En dat moment kwam.
Helaas waren we tijdens de kerstdagen met het de halve familie ziek. Daardoor hebben we ook weinig kunnen doen van wat we vooraf voor ogen hadden. Bijna geen leuke activiteiten, nauwelijks kerstkaartjes verstuurd en zelfs geen echte kerstfoto gemaakt, los van dat ene spontane fotootje bij mijn oma.
De dagen daarna probeerden we toch nog samen te komen met familie, voor de cadeautjes en alle bergen ingekocht en gemaakt eten. Maar ook dat ging niet van harte. Alles vroeg meer energie dan we hadden.
Het was niet de decembermaand die ik had gepland of gehoopt. Maar misschien wél precies wat nodig was: een pas op de plaats, een uitnodiging om te vertragen en met mildheid te kijken naar wat er was en wat even niet lukte.
Nu is er ruimte om weer zacht vooruit te kijken.
Met herstel, rust, creativiteit en nieuwe plannen, stap voor stap.